در این مطلب بار دیگر نگاهی به وضع مشهد انداخته و در معنای حریم کنکاش می کنیم. جهان دیده و اشراف زاده ی ایتالیایی که به آیین شیعه گرویده بود، یعنی ادواردو آنیلی -حدود دو دهه پیش- وقتی که از مشهد دیدن می کرد، این چنین گفت: در ایتالیا شهری بود که به عنوان مرکزی مذهبی شناخته می شد، کسانی که مخالف آن مکان مذهبی بودند کوشیدند با پدید آوردن تفریگاه های بسیار پیرامون شهر را دگرگون کنند و شما مراقب باشید که مشهد را تنها با نام امام رضا (ع) بشناسند. امروز، مشهد بیش ترین تعداد پارک های آبی را در خاورمیانه داراست و همه روزه ما شاهد احداث لوکس ترین مراکز تجاری هستیم. امروزه بلوار های منتهی به مرقد شامل هتل هایی است که همیشه نامشان را در تبلیغات می شنویم. و نهایتا خود بارگاه امام رضا (ع) همچون جزیره ای، به تنهایی بار مذهبی شهر را یدک می کشد. بنا به حرف ادواردو به نظرم این توسعه ی شهری صرفا به خاطر سود جویی به وجود آمده و مخالف مکان مذهبی در ایران نداریم و این توسعه از جهل ما بوده. ولی در هر صورت، نتیجه همان شده. در این شرایط است که شهر پاسخگوی نیاز مذهبیون نیست و تعارض ایجاد می شود. و امام جمعه

چوانگ تسو می وید: چون «دزی گونگ» به کرانه شمالی رودخانه «هان» رسید، پیرمردی را دید که سرگرم باغبانی است. او جویهایی چند ساخته بود و با سختی به درون چاه می رفت و کوزه اش را پر آب می کرد و آب را در جویها روان می کرد و با مشقت بسیار به نتیجه ای ناچیزی می رسید. دزی گونگ به او چنین گفت: «وسیله ای هست که می توان به کمک آن روزی صد جوی را سیراب کرد و با مشقت اندک به نتایج بسیار رسید، آیا نمی خواهی از آن مدد جویی؟» باغبان سرش را بالا برد، نگاهی به او افکند و گفت:« چگونه است آن؟» دزی گونگ گفت:« اهرمی از چوب بساز که پشتش سنین باشد و دماغه اش سبک. از این راه آب بسیار به دست خواهی آورد. این روش را شیوه ی برکشیدن زنجیری گویند.» باغبان پیر برآشفت و سپس با خنده گفت:« استادم گفته است هر که از ماشین بهره گیره، کارها را نیز به طرز ماشینی انجام خواهد داد و هر که کارها را به طرز ماشینی انام دهد، قلبش نیز مبدل به ماشین خواهد شد، هر که قلب ماشینی داشته باشد.، معصویمیت خود را از دست خواهد داد، هر که معصومیت خود را از دست بدهد، ذهنش متزلزل خواهدشد، ذهن متزلزل با «تائو» سازگار نیست. نه این که از این امور بی خب

روایتی از مصاحبتی کوتاه با دانش آموزان علوم انسانی تابستان امسال، پیشنهاد تدریسی هیجان انگیزی به من داده شد که توان قبول نکردنش را نداشتم. این بار قرار بود کلاسی هنری را برای دبیرستان تخصصی علوم انسانی تعریف کنم! واقعیت آن که چند هفته ای به شروع کلاس های تابستانی نمانده بود که مطلعم کردند. واقعا فرصت اندکی باقی بود. در طول این مدت نیاز بود که در قدم اول کلاسی تعریف و سپس طرح درس و پروژه ها و کارهای آن را تعریف کنم: قدم اول: ابتدا با مسئولین محترم مدرسه (لینک مدرسه) قرار را بر آن گذاشتیم که هر چه می توانم، کلاس های هنری متفاوتی برای دانش آموزی دبیرستانی تعریف کنم. مواردی که بتواند برای یک دانش آموز دبیرستانی رشته علوم انسانی مفید باشد. یعنی آموزش راهی برای ارائه دغدغه های یک دانش آموز علوم انسانی با بیانی هنری (فکر کن و بساز!) از بین پیشنهاد هایی که ارائه داده بودم کلاسی تحت عنوان «تفکر تجسمی» برگزیده شد. کلاسی که با برانگیزش تخیل دانش آموزان با ابزار و رنگ و احجام، در پی عینیت دادن به تصورات دانش آموز است. این چنین بود که طرح کلی کلاس چیده شد. قدم دوم: حال وقت برداشتن گامی سخت تر بود

چند ماه پیش، یک بار در ذم اینستاگرام، پستی منتشر نمودم. ولی این بار متوجه نکته ای پیش پا افتاده، ولی مهم افتادم که امیدوارم بیان آن، هشدار و مایه ی هشیاری بیش تر کاربران آن باشد. ریشه ی این نگاهی که بیان خواهم کرد، وقتی به ذهنم آمد که چند شب پیش فیلم شاهکار و ماندگار Matrix را می دیدم... دنیایی که توسط ماشین ها فتح شده و انسان های بینوا از ماشین ها شکست خورده و ماشین ها می توانند با کنترل جسم انسان ها و بهره برداری از انرژی آن ها در محفظه هایی انفرادی، ذهن آن ها را در دنیایی مجازی به بازی بگیرند... یکی از تصاویر به یادماندنی فیلم: وقتی که شخصیت اصلی داستان از محفظه ها و واقعیت های خیالی رهایی می یابد و دیگر انسان های خفته و غرق در دنیای خیالی را می بیند. اتفاقی که برای دنیای ماتریکس افتاده بود، آن بود که مردم -با تزریق اطلاعات از طریق ماشین ها- در جامعه ای خیالی زندگی می کردند. ولی در چارچوب های اصلی و از جایی که هرگز متوجهش نمی شدند، کنترل می شدند. این مقدمه برای آن بود که نظر خود را اعلام کنم: ما در یک قدمی ماتریکس ایستاده ایم، با ظاهر و شمایلی دیگر! گویا کم کم ماتریکس در حال پید

در این پست به اولین تمرینی که پرداختیم اشاره می کنم. همان طور که در پست مقدمه اشاره کردم، اولین تمرینی که در 3 جلسه ی 70 دقیقه ای به آن پرداختیم، «فرم و رنگ» بود. به هزار و یک دلیل دنیای امروزه گرافیکی، تصویری و ظاهری تر از گذشته شده است. در چنین دنیایی، گرافیک یکی از نیاز های اولیه ی هر انسانی است. ابتدا، پیش از هر چیزی، باید بار دیگر به مخاطب اشاره کنم که دانش آموزان علوم انسانی پیش رویم هستند. کسانی که وقت عمده ی خود را روی حرف و نقد و فکر کردن می گذارند و در کنار آن به دنبال ابزارهایی برای بیان آن می باشند. شروع بحث وقت آن است که بحث را شروع کنم. باید بتوانم با آن ها به یک ارتباط دو طرفه برسم و از نظرات آن ها استفاده کنم. با توجه به اهمیت مبحث، باید در این جلسه صحبت کنم و پایه های فکری دانش آموزان و شاخک های هنری آن ها را به تکاپو بیندازم. بنابراین شروع بحثم را بررسی یک واکنش عمومی در شبکه های اجتماعی قرار دادم: طراحی بسیار ضعیف لباس المپیک منجر به اعتراض عموم مردم و بازتاب گسترده ی آن در شبکه های مجازی شده بود. با همین مثال شروع کردم و از بچه ها خواستم نظراتشون رو اعلام کنند و ب

تابستان امسال، در میان کلاس های فوق برنامه ی دبیرستان روزبه (دوره اول)، فرصتی پدید آمد تا کلاسی جذاب و هنری را به همراه دانش آموزان کلاس هشتمی تجربه کنیم. تجربه ی ساخت با بتن و گچ و استفاده از قالب های سیلیکونی! در این کلاس، دانش آموزان تجارب مختلف و عملی بسیاری را فرا گرفتند. از جمله، خود در گروه های مختلف به ترکیب و ساخت ملات سیمان و بتن پرداختند. تجربه ای که همراه با هیجان دانش آموزان همراه بود. ساخت بتن در ظروف یکبار مصرف، اولین تجربه ی نزدیک آن ها با بتن اما پس از درک و فهم تجربی بتن، وقت آن است که بچه ها بیش تر با حقیقت زیبایی بتن آشنا شوند. توجه به این نکته ضروری است که دانش آموزان، در چنین سنی هنوز ذهن کاملا رشد یافته ای نداشته و از تصور فضایی قدرتمندی برخوردار نیستند. بنابراین فهم و درک آن که اساس کار های قالبی چگونه صورت گرفته و با ایجاد فضای منفی، در حقیقت شکل نهایی را طراحی می کنیم، نیاز به توضیح ساده و روانی داشت که در طول ترم سعی در فهماندن آن داشتیم. یکی از پروژه هایی اجرا شد، ساخت گلدان بتنی بود. گلدان هایی که قالب های سیلیکونی آن ها برای استفاده تولید انبوه و شرکت

ترم دیگری آغاز شده و بار دیگر باید طراحی کنیم. همه ی ما امیدواریم که طرح هایمان روزی به واقعیت برسد و در بخشی از این دنیای بزرگ، مورد استفاده دیگران قرار گیرد و محیطی باشد برای زندگی، کار یا تفریح... اما پیش از این رویا پردازی ها، توجه شما را به 4 اشتباهی معطوف خواهم کرد که شاید ما را از واقعیت ها دور سازد. ممکن است که ما طراحان در خلق یک «محیط» بعضی از شرایطی که بعدا برای کاربران مورد استفاده قرار خواهد گرفت را در نظر نگیریم.که در اصطلاح روانشناسی، عدم «ادراک صحیح محیط» توسط طراح اطلاق می شود که بررسی آن ها می پردازیم: 1- مقیاس اگر خیلی خوش شانس باشید و طرح های دانشگاهی شما روزی به واقعیت بپیوندد، به خوبی متوجه این نکته خواهید شد که علاوه بر مد نظر داشتن فواصل نویفرتی و استاندارد های رایج، باید بتوانید طرح ها را در مقیاس 1:1 تصور کنید. مهم تر از استاندارد ها، فواصل و حسی فضایی است که تنها در مقیاس واقعی خود را نمایان خواهد ساخت. در پستی که پیش تر نگاشته شد، دیدیم که یک گروه از معماران نروژی چگونه سعی در فهم واقعیت های فضایی طرح های خود دارند. 2- دید و فاصله دو نکته ای که شا